Home

Laat je dierbaren weten of je donor wil zijn

Mijn naam is Olaf en mijn zoon Bram staat op de wachtlijst voor een nier. Die nieuwe nier is voor hem van levensbelang. Dat je als donor ook ná je dood nog levens kan redden, weet je vast wel. Toch zijn er veel mensen die niet van elkaar weten of ze donor willen zijn. Zelfs niet van de mensen die het meest dichtbij staan.  Zou je iets voor ons willen doen? Laat jouw naasten alsjeblieft weten wat je wil. Het hoeft maar één minuut te kosten.
Een minuut die voor Bram het verschil kan maken.

Mijn verhaal
Een maand of acht, negen na zijn geboorte hoorden we voor het eerst dat Bram een erfelijke aandoening had: zijn nieren functioneerden niet goed. Dat zijn zusje Pien ziek was, werd pas iets van tweeënhalf jaar geleden duidelijk. Ze had last van uitslag in haar gezicht, oorpijn, ontstekingen – het was moeilijk om de vinger erop te leggen wat er nu precies aan de hand was. Eenmaal bij de dokter bleek ze een te hoge bloeddruk te hebben, en dat kwam ons iets te bekend voor. Die symptomen had Bram ook. 

In augustus heeft Pien een nieuwe nier gekregen. Die doet het goed, functioneert inmiddels op zeventig procent. In die periode daarvoor moesten ze allebei dialyseren, nu alleen Bram nog. Dat heeft een behoorlijke impact. Kinderen kunnen maar op drie plekken in het land dialyseren, waarbij voor ons Nijmegen het dichtste bij is. Dat is vier keer per week vier uur per dag in de auto of de taxi, terwijl een dialyse met aan- en afsluiten ook zo’n vijf uur duurt. Op zo’n dag ben je dus negen uur onder de pannen. Bram krijgt daar wel onderwijs, de juf komt bij z’n bed. En de dagen dat er geen dialyse is, gaat hij gewoon naar school. 

De ziekte heeft invloed op alles
Ons leven ziet er hierdoor heel anders uit dan eerst. We wonen op een boerderij, waarbij werk een groot onderdeel van je leven is. Maar de koeien hebben we weggedaan. Dat leven hebben we aan de kant gezet om voor de kinderen te kunnen zorgen. De ziekte heeft invloed op alles. Het eten, het drinken, het niet mogen zwemmen omdat Bram een vaste aansluiting in zijn halsslagader heeft voor de dialyse. Sporten, op vakantie gaan, je moet overal rekening mee houden. Een dialyse kan je niet zomaar een keertje overslaan. 

Volg je hart en zorg dat je geen last krijgt van je geweten
 Toen ik achttien was heb ik mezelf opgegeven voor een donorcodicil. Ik zou het heel jammer vinden als er iets met mij zou gebeuren en een ander daar niets meer aan heeft. Daarom doe ik nu ook mee aan deze oproep, inmiddels met twee kinderen die van donoren afhankelijk zijn. En om eerlijk te zijn: ik zou me wel bezwaard voelen als ik zelf voorheen geen donor was geweest. Je wil wel iets van een ander, maar geeft zelf niets. Dan had ik wel last van mijn geweten gekregen. Het is belangrijk dat mensen er met elkaar over in gesprek gaan en hun hart volgen. En dat het taboe, voor zover dat er nog is, doorbroken wordt.