Home

Laat je dierbaren weten of je donor wil zijn

Mijn naam is Bregje en ik sta op de wachtlijst voor een nier. Die nieuwe nier is voor mij van levensbelang. Dat je als donor ook ná je dood nog levens kan redden, weet je vast wel. Toch zijn er veel mensen die niet van elkaar weten of ze donor willen zijn. Zelfs niet van de mensen die het meest dichtbij staan. Zou je iets voor mij willen doen? Laat jouw dierbaren alsjeblieft weten wat je wil. Het hoeft maar één minuut te kosten.
Een minuut die voor mij het verschil kan maken.

Mijn verhaal
Aan de buitenkant zie je niet zoveel aan mij. Ik lijk gewoon een gezonde jonge vrouw, maar ben eigenlijk heel ziek. Daarom doe ik deze oproep. Het is goed dat mensen begrijpen wat ziek zijn kan betekenen. Ik denk dat er niet veel mensen zijn die er in hun directe omgeving mee te maken hebben. Ze beseffen niet wat de impact is van het op jonge leeftijd heel hard een nieuw orgaan nodig te hebben. Die bewustwording is belangrijk.

Ik ben erfelijk belast met cystenieren, en heb door die ziekte zo’n drie jaar geleden ook een levertransplantatie ondergaan. Je ziet vaker dat deze ziekte ook op de lever overslaat. Met die nieuwe lever gaat het op zich goed, maar door alle medicijnen die ik sindsdien moet slikken is mijn nierfunctie in een verhoogd tempo achteruitgegaan, sneller dan gedacht. Daarom sta ik nu voor een niertransplantatie op de wachtlijst. Op zich zou mijn moeder wel haar nier willen doneren, maar ze hebben liever een donor van mijn eigen leeftijd omdat dat de kans van slagen verhoogt. 

Impact op mijn gezin is groot
Voor mijn gezin is mijn ziekzijn zeker een impact. Ik als moeder en partner van, moet altijd stilstaan bij mijn eigen balans. Een dagje shoppen met mijn dochter red ik niet meer, of een hele hockeywedstrijd kijken bij mijn man of zoons. Ik moet steeds keuzes maken. Ik kijk natuurlijk naar wat wél haalbaar is qua energie. De relatie met mijn man staat ook meer onder druk, je bent beiden aan het overleven. Belangrijk dan ook om samen in gesprek te blijven, te luisteren en er voor elkaar te zijn.  

Mijn leven staat in de wachtstand
Eerder had ik een actieve baan, onder meer als verpleegkundige in de jeugdzorg. Maar inmiddels ben ik afgekeurd. Ik ben van nature positief ingesteld en probeer altijd in mogelijkheden te denken. Nu ik niet meer kan werken is dat voor mij een groot maatschappelijk en sociaal verlies. Ik heb mijn ambities moeten opgeven, en dat maakt ook eenzaam. Het leven van anderen gaat door, terwijl ik in de wachtstand sta. Wachten tot het slechter gaat, of tot ik in aanmerking kom voor een transplantatie.

Ik heb altijd een druk leven gehad op zowel sociaal als maatschappelijk vlak, naast mijn baan runde ik het huishouden. Het is voor mij nu niet meer voor te stellen hoe ik dat allemaal deed. Ik hoop dan ook in de toekomst weer meer kwaliteit van leven te hebben, energie, om zelfs de dagelijkse dingen weer op te kunnen pakken. 

Laat de kans om levens te redden niet zomaar voorbijgaan
Doordat ik open ben over mijn situatie, merk ik dat ik in mijn eigen omgeving wel veel teweeg heb gebracht. Dan merk ik dat mensen soms schrikken als ik vertel wat er met mij aan de hand is, vooral omdat ze het verder niet kunnen zien. Het heeft tot een aantal openhartige discussies geleid, wat ik soms wel pittig vind. Maar ik hoop gewoon dat mensen de kans om levens te redden niet zomaar aan zich voorbij laten gaan.

Ik hoop dat mensen het gesprek aangaan met naasten
Toen ik achttien jaar was en nog niet wist dat ik ziek was, heb ik zelf een donorcodicil ingevuld. Ik vind het belangrijk dat organen die voor zieke mensen zoveel kunnen betekenen, ook beschikbaar blijven. Ik kan alleen maar hopen dat mensen zich ook nu geroepen voelen om het gesprek hierover aan te gaan met hun naasten en familie. Want er wordt veel gepraat in de algemene zin van het woord, maar de wachtlijsten zijn nog steeds even lang. 

  • Deel mijn oproep met degene met wie jij over jouw wens wil praten.

Meer verhalen en tips om naasten jouw donorkeuze te laten weten