Home

Laat je dierbaren weten of je donor wil zijn

Mijn naam is Fabian en ik sta op de wachtlijst voor een nier. Die nieuwe nier is voor mij van levensbelang. Dat je als donor ook ná je dood nog levens kan redden, weet je vast wel. Toch zijn er veel mensen die niet van elkaar weten of ze donor willen zijn. Zelfs niet van de mensen die het meest dichtbij staan. Zou je iets voor mij willen doen? Laat jouw dierbaren alsjeblieft weten wat je wil. Het hoeft maar één minuut te kosten.
Een minuut die voor mij het verschil kan maken.

Mijn verhaal
Zo’n vijftien jaar geleden werd er een nierziekte bij mij ontdekt. Ik werkte toen nog bij de politie en was vrij sportief. Maar op een gegeven moment werd ik steeds vaker ziek, en ging mijn conditie steeds sneller achteruit. Ik haalde de periodieke sporttesten ineens niet meer, terwijl ik normaal gesproken altijd met de besten mee kon. Al vrij snel kwam ik in het ziekenhuis terecht, waar de diagnose cystenieren werd gesteld. Dat was schrikken, al dacht ik in het begin dat de directe impact op mijn leven nog wel mee zou vallen. Met dialyse of een transplantatie hoefde ik met mijn leeftijd pas over een jaar of vijfentwintig rekening te houden, zo dacht ik. Maar toen ik diezelfde week nog voor de laatste bloedtesten langsging, bleek het goed mis te zijn. Vanaf dat moment dialyseer ik. 

Ook kwam ik meteen op de wachtlijst voor een niertransplantatie te staan. En inmiddels heb ik al twee keer een donornier gekregen, maar beide keren zonder succes. Bij de eerste was dat meteen duidelijk. Ik werd wakker na de operatie en er waren gelijk complicaties. Mijn lichaam stootte de nier af en hij werd er weer uitgehaald. De tweede donornier, na weer zo’n vijf jaar op de wachtlijst te hebben gestaan, leek het beter te doen. Maar na een maand of twee hield de nier er ineens mee op. Toen heb ik zo’n vier maanden in het ziekenhuis gelegen, en kon ik weer opnieuw beginnen. 

Schuif de keuze niet voor je uit, mensen hebben het nodig
De dialyse houdt me in leven, maar mijn lichaam slijt. Dat merk je aan alles. Aan je gewrichten, aan je spieren, aan de algehele moeheid die constant aanwezig is. De impact daarvan is groot. Voetballen met m’n zoontje, of fulltime werken, dat zit er niet meer in. Na de tweede mislukte transplantatie heb ik besloten om de dialyse voortaan thuis te doen, en heb daar toen samen met mijn vrouw een intensieve opleiding voor gevolgd. Vijf dagen in de week lig ik nu ’s nachts acht uur aan de dialysemachine, terwijl ik probeer te slapen. Het heeft wel een jaartje geduurd voordat ik daaraan gewend was: het is lastig om in slaap te vallen met naalden in je arm. 

Denk erover na, bespreek het en maak je keuze
Ik zeg niet dat iedereen zich als donor moet registreren. Dat moeten mensen vooral zelf bepalen. Die mogelijkheid is er bij de nieuwe donorwet ook, dus maak vooral die keuze. Om daarover in gesprek te gaan, is niet makkelijk. Je hebt het toch over ziekte en over de dood, onderwerpen die de meeste mensen liever vermijden. Zelf heb ik ook een hekel aan verplichtingen en snap ergens wel de weerstand die de nieuwe wet bij sommige mensen oproept. Toch is dit iets waarvan ik eigenlijk vind dat mensen gewoon hun verantwoordelijkheid moeten nemen. En ik hoop dat het helpt dat mensen zoals ik hun verhaal vertellen. Dus denk erover na, bespreek het, en maak je keuze. Schuif het niet voor je uit: mensen hebben het nodig. 

  • Deel mijn oproep met degene met wie jij over jouw wens wil praten.
  • Begin het nieuwe jaar goed en ga het gesprek aan…!

Meer verhalen en tips om naasten jouw donorkeuze te laten weten