Home

Laat je dierbaren weten of je donor wil zijn

Mijn naam is Peter en ik sta op de wachtlijst voor een hart. Een nieuw hart is voor mij van levensbelang. Dat je als donor ook ná je dood nog levens kan redden, weet je vast wel. Toch zijn er veel mensen die niet van elkaar weten of ze donor willen zijn. Zelfs niet van de mensen die het meest dichtbij staan.  Zou je iets voor mij willen doen? Laat jouw naasten alsjeblieft weten wat je wil. Het hoeft maar één minuut te kosten.
Een minuut die voor mij het verschil kan maken.

Mijn verhaal
Na het overlijden van mijn vader werd bij mij dezelfde erfelijke hartaandoening vastgesteld. Een oom was hier al aan overleden en een tante heeft een donorhart. Ik kreeg een pacemaker, maar in de loop der jaren gingen de verschijnselen van licht, naar mild naar zwaar. Er volgde een hartherstellende operatie. Een steunhart is dan de volgende stap, terwijl het wachten is op een harttransplantatie. Daar wilde ik eerste niet aan. Het voelde als ver van m’n bed en ik had veel vertrouwen in de technologische ontwikkelingen in landen als de VS en Duitsland waar ze met een elektrisch hart bezig zijn. Maar dat schiet toch niet zo op als ik hoopte. Achteraf wou ik dat ik me daar beter in had verdiept: het heeft me een jaar op de wachtlijst gekost. Daar sta ik nu twee jaar op, terwijl de gemiddelde wachttijd zeven jaar is. 

Toen ik dat steunhart kreeg werd ik al gewaarschuwd: het eerste jaar heb je een opleving, en daarna stort je als een plumpudding weer in elkaar. Ik geloofde dat niet, voelde me prima. Uiteindelijk stortte ook ik in, was heel kortademig, snel moe, veel zweten. Daarna kreeg ik veel last van hartritmestoornissen, waarvoor ik zware medicijnen kreeg die voor veel bijwerkingen zorgen. 

Vroeger ging ik met vrienden vissen op zee, dat kan niet meer
Ik kan in het leven niet meer meedraaien zoals ik zou willen. Als CBR-examinator had ik van mijn hobby mijn beroep gemaakt, maar nu sta ik aan de zijlijn. Natuurlijk, als ik geen steunhart had, dan was ik er niet meer. Dus ik probeer zoveel mogelijk van alles te genieten. Motorrijden wordt dan wel afgeraden, maar die ga ik echt niet laten staan. Toch is er ook veel dat gewoon niet meer kan. We wonen aan zee, en vroeger ging ik altijd met vrienden het water op om te vissen. Dat kan niet meer. Voor iets als kleiduivenschieten geldt hetzelfde. Maar ook dingen als douchen gaan niet zomaar, met al die draden. 

Ga het gesprek aan en maak zelf een beslissing
Mensen moeten het gesprek aangaan met hun partners en nabestaanden, zelf een beslissing nemen en niet afgaan op al die indianenverhalen. Donor zijn is iets dat je voor elkaar doet, maar misschien past dat niet meer in deze tijd. Naar zowat alle organen is steeds meer vraag en steeds minder aanbod. Mijn vader komt uit Engeland en ik ben geboren op de Antillen, waar ik tot mijn twaalfde heb gewoond. Ik kan me zo verbazen over hoe het in Nederland geregeld is. Daarom vind ik het belangrijk om mijn verhaal te vertellen, om er actief mee bezig te zijn. Er is zoveel onwetendheid. Wat is er nou mooier dan ná je dood nog mensen te kunnen helpen? Je kan als donor gemiddeld zo’n acht mensen helpen. Alleen dat gevoel is toch al fantastisch? 

  • Deel mijn oproep met degene met wie jij over jouw wens wil praten.

Meer verhalen en tips om naasten jouw donorkeuze te laten weten