Stephan

‘Enorme steun geweest dat we het wisten’

Stephan (36) uit Utrecht verloor zo’n zes jaar geleden uit het niets zijn vader. Toen de vraag kwam wat er met de organen mocht gebeuren, wist Stephan wat de wens van zijn vader was. De begeleiding van het aanwezige donorteam ervoer hij als een enorme steun.

Geen grote gesprekken aan de keukentafel
“Dat mijn vader halsoverkop in het ziekenhuis werd opgenomen, kwam totaal onverwachts. Hij was hartstikke gezond, maar werd op een zaterdagochtend ineens onwel. Toen het duidelijk was dat hij het niet ging redden en de donatievraag kwam, wist ik: hier hebben we het al een paar keer over gehad. Geen grote gesprekken aan de keukentafel, maar het kwam wel eens ter sprake, bijvoorbeeld als er op televisie iets over het onderwerp voorbij was gekomen. Laat me alsjeblieft donor zijn, zei hij op dat soort momenten, aan mijn organen heb ik dan toch niets meer.”

De begeleiding voelde haast als een vijfsterrenhotel
“Toen ik dat aan de arts vertelde, werd er een donorteam ingeschakeld om het transplantatieproces te starten. Die begeleiding van het donorteam voelde haast als de service in een vijfsterrenhotel. Ik heb dat, ondanks de situatie waarin we natuurlijk zaten, echt als heel fijn ervaren. Alles werd heel zorgvuldig uitgelegd. We werden allemaal ook nog even individueel apart genomen, mijn twee broertjes, mijn moeder en ik. En ook mijn vriendin, die erbij was in het ziekenhuis, werd in het verhaal meegenomen. De keuze lag echt bij ons.”

Veel emoties, niet alles komt binnen
“Je bent op zo’n moment vooral heel emotioneel, en niet alles komt even goed binnen. Het was daarom heel fijn dat er zo de tijd werd genomen voor alle vragen die we hadden. Al vroeg je zes keer hetzelfde, daar was ruimte voor. Ook wilden we zo waardig mogelijk afscheid nemen, en hem zien overlijden zonder dat er nog apparatuur aan hem gekoppeld was. Geen elektroden of slangetjes, zodat we hem gewoon nog een knuffel konden geven.”

“Na overlijden, voordat hij naar de operatiekamer ging,  was ons van tevoren duidelijk verteld dat we maar kort, drie of vier minuten, hadden om afscheid te nemen. Dat is niet leuk, dat is het natuurlijk nooit, maar je weet dat het nodig is. We zijn nog bij hem geweest tot hij de operatiekamer werd ingereden. Voor onder meer zijn lever en longen zijn donoren gevonden, en die transplantaties waren een succes.”

Dankzij mijn vader ziet iemand zijn kleinkinderen opgroeien
“Een klein jaar later kregen we via de Nederlandse Transplantatie Stichting nog een brief van degene die zijn lever had ontvangen. Dat leverde een bijzondere mix van emoties op. Dankzij de organen van mijn vader kon iemand zijn kleinkinderen zien opgroeien. Dat is een mooi, maar ook jaloersmakend gevoel. Want mijn vader zal zijn kleinkinderen nooit leren kennen.”

Enorme steun geweest dat we het wisten
“Vanzelfsprekend voelt orgaandonatie voor mij niet langer als een ver-van-mijn-bed-show. Als ik zelf zou komen te overlijden, hoop ik ook dat mijn organen nog iemand kunnen helpen. Mijn vriendin weet dat van mij, en ik weet het van haar. Praten over orgaandonatie zal nooit leuk worden, want het gaat over de dood. Ik hoop dat ik door mijn ervaring te delen, in ieder geval kan laten zien dat het niet zo eng is als mensen misschien denken. Je krijgt iemand die doodgaat niet meer terug, wat er ook met de organen gebeurt. Dus maak een keuze, en zorg dat iedereen om je heen weet wat die keuze is. Voor ons is het een enorme steun geweest dat we het wisten.”